MYKONOS BIENNALE
2027
Myceliade
September 24, 2027 – September 30, 2027
And when without a companion
I set out once more upon my own road,
I came to know a sorrow within me,
a sorrow immeasurably vast and never silent!
The Twelve Lays of the Gypsy - Kostis Palamas
Myceliade is the eternal journey of stillness, the living passage that unites time with eternity as it spreads everywhere, forever.
For mushrooms bind the world together, weaving, hidden from the sun, deep within the earth, a spiral of many wreaths and countless orbits, forming a labyrinth in which fate fractures into thousands of possibilities. And while, beneath the sun, Phanis electrifies all beings with light, in the darkness,
Metis composes the Nomadic Code that unites the universe.
For Mycelium is the very network of the fungus’s fine filaments, joining together into a web that embraces the Earth.
In the same way, art—which is nothing other than the worship of creation—carries the age-old message of peace into the world, uniting peoples beneath the surface. In dance and intoxication, identity dissolves and the world merges into a new organism that reconstitutes Dionysus: an Orphic and Romani traveller, religiously in love, comes and goes, is born and dies, rises again and is celebrated.
Love, sowing and harvest, song and reenactment,
disguise and ritual, roles and transformations,
expand thought through a sensual understanding,
a communication beyond reason, an initiation.
Nomadically, we trace our paths through dance, searching for the Platonic passage out. And as the circular dance becomes a spiral, a portal emerges at its centre, leading to transition.
In theatre, roles change hands along with their bearers, as different dramas are lived together, transculturally and across time.
Poetry annihilates the commodity, music transforms the cry into song, and painting turns blood into colour. True art is Holy Communion itself; only true art contains love, through which it may arrive at Healing.
Drama purifies; celebration and catharsis permeate the body with the frequencies of other worlds. Adorned, mourning becomes a shared memory that comes alive and participates alongside the beloved ghosts.
When the revelry fades and, remembrance through intoxication, subsides, empathy becomes a space-time of its own, nourished by the union and resonance of intertwined frequencies.
Underground the roots join into a common web that embraces the Earth, which has room for us all. Mouldering and electric, the human fungus will travel in spirals from darkness to light. And when blinded, now by one, now by the other, Memory, through art, will dictate its steps.
And as the dancer holds the Past in the right hand and the Future in the left,
they will come to understand
that they themselves are
the eternal Present.
Lydia Venieri
Mykonos, September 2026
Μυκελιαδα (Myceliade)
Κι όταν τράβηξα ασυντρόφιαστος
το δικό μου δρόμο πάλι,
γνώρισα μια θλίψη μέσα μου,
θλίψη ασώπαστα μεγάλη!
Ο δωδεκάλογος του γύφτου, Κωστής Παλαμας
Η Μυκελιαδα είναι η αέναη πορεία της ακινησίας, η ζωντανή διαδρομή που ενώνει τον χρόνο με την αιωνιότητα καθώς ξαπλώνεται παντού για πάντα. Γιατί τα μανιτάρια δένουν τον κόσμο υφαίνοντας κρυφά από τον ήλιο βαθιά στην γη μια σπείρα με στεφάνια πολλά κι αμέτρητες στοιβάδες σε ένα λαβύρινθο που όπου η μοίρα διασπάται σε χιλιάδες πιθανότητες. Κι όταν στον ήλιο ο Φανης ηλεκτρίζει τα όντα με φως,στο σκοτάδι η Μιτις συντάσσει τον νομαδικό κώδικα που ενώνει το σύμπαν.
Γιατί το μυκήλιο είναι το ίδιο το δίκτυο των λεπτών νημάτων του μύκητα που ενώνεται σε ένα ιστό αγκαλιάζοντας την Γη.
Όμοια κι η τέχνη -που δεν είναι άλλο παρά η λατρεία της δημιουργίας- μεταφέρει το ανέκαθεν μήνυμα της ειρήνης στον κόσμο ενώνοντας τους λαούς υποδόρια: στον χορό και στην μέθη η ταυτότητα χάνεται κι ο κόσμος ενώνεται σε ένα καινούργιο οργανισμό που ανασυστα τον Διόνυσο.
Ορφικός κι Αθίγγανος θρησκευτικά ερωτευμένος ταξιδευτής, έρχεται και φεύγει , γεννιέται και πεθαίνει, ανασταίνεται και γιορτάζεται.
Έρωτας σπορά και τρύγος,τραγούδι κι αναπαράσταση,
μασκάρεμα και τελετουργικό, ρόλοι κι εναλλαγή,
διαστέλλουν την σκέψη με μια κατανόηση αισθησιακή, μια επικοινωνία πέρα από την λογική,μια μύηση.
Νομαδικά ιχνηλατούμε στον χορό ψάχνοντας την πλατωνική έξοδο. Κι όπως ο κυκλικός χορός γίνεται σπείρα στο κέντρο της δημιουργείται ένα πόρταλ που οδηγεί στην μετάβαση.
Οι ρόλοι στο θέατρο εναλλάσσονται μαζί με τους φορείς, ζώντας τα διαφορετικά δράματα ενωμένα, διαπολιτισμικά, διαχρονικά.
Η ποίηση εξολοθρεύει το προϊόν, η μουσική μετατρέπει την κραυγή σε τραγούδι κι η ζωγραφική κάνει το αίμα χρώμα. Η τέχνη η αληθινή είναι η θεία κοινωνία μόνο που η τέχνη η αληθινή εμπεριέχει την αγάπη προκειμένου να φτάσει στην Ίαση .
Το δράμα εξαγνίζει η γιορτή κι η κάθαρση διαπερνά το σώμα με συχνότητες άλλων κόσμων. Στολισμένο το πένθος αποτελεί την κοινή μνήμη που ζωντανεύει και συμμετέχει με τα αγαπημένα φαντάσματα.
Όταν σβήσει το γλέντι κι η ανάμνηση μέσα από την μέθη ξεθυμάνει η ενσυναίσθηση αποτελεί δικό της χωροχρόνο που τρέφεται από την ένωση της συνήχησης των ενωμένων συχνοτήτων.
Υπόγεια οι ρίζες ενώνονται σε ένα κοινό ιστό που αγκαλιάζει την Γη που όλους μας χωρα.. Μουχλιασμένος κι ηλεκτρικός ο ανθρώπινος μύκητας θα ταξιδεύει στροφηδον από το σκοτάδι στο φως κι όταν τυφλώνεται πότε από το ένα πότε από το άλλο,η μνήμη μέσα από την τέχνη θα του υπαγορεύει τα βήματα.
Κι όπως ο χορευτής θα κρατά στο δεξί χέρι το παρελθόν κι αριστερά το μέλλον θα νοήσει ότι ο ίδιος είναι Το Ανέκαθεν Παρόν.
Λυδια Βενιερη 2026